Rust in de Ardennen

Sneeuw in de krokusvakantie?

May en Alexander — Fri, 10 Feb 2012 10:22:02 +0000

Het weer is net wat extremer dan in Nederland. Regelmatig is hier veel sneeuw in de winter. Lekker eropuittrekken, en dan opwarmen bij de kachel! Hier wat sneeuwfoto’s uit de omgeving.

Een vos in de schemering

May en Alexander — Wed, 01 Feb 2012 15:55:43 +0000

Het is pas 4 uur als we terug gaan, maar in deze tijd van het jaar donkert het vroeg en we moeten nog een flink stuk lopen voor we bij de auto zijn. Ik maak me een beetje zorgen of we het wel redden; in het donker met mijn 8-jarige dochter door het bos lopen is geen aanlokkelijk perspectief. Voor mezelf niet, maar nog veel minder voor mijn dochter die toch al voor alles bang is.
Ik zet dus kordaat de pas er in, intussen diverse lichtvoetige onderwerpen aansnijdend om de stemming er in te houden. Al gauw krijgt mijn dochter last van haar milt en zijgt dramatisch neer op een omgekapte boomstam om niet meer overeind te komen. ‘Kom’, zeg ik, ‘het is zo donker en dan komen de bosgeesten’. ‘Ha, ha’, zegt mijn dochter laatdunkend, ‘die bestaan niet..’. En na een korte pauze: ‘..maar je maakt me toch bang’. En dus staat ze op en lopen we verder, eerst een heel stuk omhoog en dan terug naar het klaterende beekje. Daar beneden is het ook meteen een stuk donkerder.
‘Was het echt zo’n eind lopen?’, vraag ik me af. Ik begin te twijfelen of ik geen bordje gemist heb. ‘Ik maak me zorgen’, zegt mijn dochter, ‘zijn we verdwaald?’ Nee joh, ontken ik krachtig, ‘ik weet hier heus de weg wel. En het is toch een leuk avontuur, zo in de schemering in het bos?’. ‘Ik wil geen avontuur’, is haar antwoord. Dan lopen we een poosje zwijgend verder, in beslag genomen door onze eigen gedachten.
Ineens horen we vlakbij een enorm geritsel. Zwijnen? Verstijfd staan we stil. Maar het is een enorme vos, die ons pad kruist. Met een dikke staart zigzagt zonder opkijken tussen de kale bomen door de heuvel op. We volgen hem met onze ogen tot hij in het donkere struikgewas verdwijnt. ‘Gelukkig, geen bosgeest’, zucht mijn dochter.
Even later zie ik een lichtje in de verte, het eerste huis. Fijne avonturen lopen goed af.

Kersttraditie

May en Alexander — Mon, 09 Jan 2012 12:34:24 +0000

Sinds de eerste keer dat we kerst vieren in de Ardennen gaan we op de avond van de eerste kerstdag in het donker met de kinderen een wandeling maken. Het is altijd hetzelfde rondje: de berg op, naar rechts door het bos en dan rechtsaf weer naar beneden. Overdag is het ons welbekende ommetje van een half uur, in het donker een avontuur. Voor de kinderen in elk geval; wij volwassenen genieten mee.
Nog voor we buiten zijn steken we de kaarsjes in de lampionnen aan en elk kind krijgt er een in zijn handen. Enigszins opgewonden trekt de stoet er vervolgens op uit. Hoe verder we komen, hoe langer hij wordt. De lampionnetjes in vele kleuren dansen vrolijk op en neer. Gilletjes links en rechts als er iemand bijna valt of in een kuil stap die hij niet zag aankomen.

Dit keer zijn er ook enorme plassen op de weg. De sneeuw is al weer gesmolten en heeft een zompig landschap achtergelaten. Anders dan vorig jaar dit keer geen stemmige sneeuwval en geen witte kerst, maar doodgewone Ardense miezer. Maar gezellig is het wel en we zetten met zijn allen een nieuw kerstliedje in.

Mannenweekend

May en Alexander — Thu, 05 Jan 2012 12:06:03 +0000

Daar gaan ze dan, met zijn vieren in onze oude diesel. Opgewekt en met wandelschoenen aan stappen ze in. Eerst nog een paar liter Tripel in de achterbak, voor vanavond bij de kachel. Kaas en worst erbij en chips natuurlijk. Geen verfijnde hapjes dit keer. Het is Mannenweekend.

Opgeschoten populiertjes omhakken en de stapel oud hout verzagen. Een vuurtje stoken als het niet te hard waait. Plaats maken in de schuur voor het stallen van mountainbikes. Wandelen door de heuvels en eventueel stoppen bij de camping voor een biertje. Dat staat er op het programma voor komend weekend. En natuurlijk helemaal los met de grasmaaier.

Na de noeste arbeid eerlijk voedsel, klaargemaakt op het oude houtfornuis. En daarna die biertjes bij de kachel; bomen over politiek en hoe het allemaal anders en beter zou kunnen. Niet over jezelf praten of over de perikelen op het werk. Nee, nu eindelijk eens lekker ontspannen en drinken tot de vermoeidheid toeslaat en hen tot slot leidt naar een diepe, droomloze slaap.

Zwijnen

May en Alexander — Mon, 28 Nov 2011 09:53:31 +0000

Op een herfstige avond 2,5 km teruglopen na een etentje in Villers, bij vrienden daar. Het was rond middernacht, aardedonker en doodstil. In het bos was de weg alleen te zien aan het gat in de bomenrij. Buiten het bos liep de weg een stuk door maisvelden alwaar opeens een enorm woest gegil en gekraak mij deed opschrikken uit mijn gedachten. Sorry hoor, mompelde ik met knikkende knieen. De mais was rijp. Ik had blijkbaar een groep wilde zwijnen had gestoord in hun diner.

Een paar weken later liep ik ’s ochtends buiten, en toen zag ik het groepje lopen. Zich onbespied wanend liep de hele familie langs een akker, door het prille ochtendlicht.

Twee weken later begon het jachtseizoen..

Op verjaarsvisite

May en Alexander — Thu, 17 Nov 2011 09:32:10 +0000

Onze buurman is pas negentig jaar geworden en daarom gaan we vandaag bij hem op de borrel. Om klokslag 4 uur kloppen we bij ze aan. Onze buren hebben geen halletje, je komt via de buitendeur direct in de keuken. Wij zijn overigens nooit verder gekomen dan de keuken, dat is van oudsher niet de gewoonte.
Er staan bij binnenkomst al twee flessen klaar op tafel: een liter jenever en een fles kersenlikeur. En daarbij twee zakken chips. Wij schuiven bij het kleine tafeltje aan, vullen onze glaasjes en roepen ‘Santé’ naar de negentigjarige Robert. Hij wordt een beetje doof en en daarom voert zijn vrouw Marie het woord. Waarschijnlijk deed ze dat trouwens ook al voordat zijn oren het lieten afweten. Robert zit er wat stilletjes bij, maar zijn geest is wakker. En de jenever smaakt hem goed.

Robert en Marie zijn Franstalig wat de conversatie enigszins bemoeilijkt. Nog lastiger is het dat ze het vermengen met Waals dialect en dat hun gebit niet meer helemaal past. Gelukkig is er de kleindochter uit Liège, die ons helpt. En dus kunnen wij ons aller gezondheid, het groeien van onze dochter en de jongste ontwikkelingen in ons gehucht doornemen.
Intussen geniet ik van het interieur, waarin de kachel een prominente plaats inneemt. Een prachtig houten deurtje voert naar de kelder, de formica tafel niet groter dan 1 meter bij 50 cm, een tl-buis erboven, Jezus die boven de kachel hangt en het lage hardboard plafond.
Robert heeft hier zijn hele leven gewoond. Naast zijn broer totdat die overleed en wij zijn huis kochten. Een leven lang koeien melken, het land bewerken, de beesten verzorgen. Een leven lang heel hard gewerkt. ‘Santé Robert!’

Wild eten in Sy

May en Alexander — Mon, 31 Oct 2011 13:07:16 +0000

Oktober is de maand van de jacht en dat betekent dat elk Ardens restaurant naast de gewone kaart ook verschillende wildgerechten aanbiedt. Na een heerlijke wandeling in de herfstzon hebben wij enorme zin in een glaasje wijn of bier met uitzicht op de Ourthe. En daarna willen we best een van die gerechten uitproberen.
Zo gezegd, zo gedaan. Wij veroveren een plekje aan het raam in ons restaurant van keuze, wat meestal geen sinecure is. Maar we zijn vroeg dit keer en krijgen ook zonder reservatie een tafel. De houtkachel brandt, maar het is er nog een beetje fris. Dat duurt niet lang meer. Al gauw zitten we ons met onze drankjes gezellig te praten en naar de prachtige herfstavond te kijken. Er zijn geen kano’s meer op het water. Wel een hond aan de waterkant, prachtig verkleurde bomen en Halloween-versieringen bij de buren.
Een trein dendert over de spoorbrug, terwijl wij ons over het menu buigen. Ik kies een hertenkotelet in rode wijnsaus, mijn tafelgenoten wild zwijn met pepersaus c.q. kindermenu met een kwart kip. We zitten helemaal heerlijk, er is geen enkele haast geboden. Wel moeten de glazen gevuld blijven.

Een half uur later zitten we toch aan ons gerecht en genieten met volle teugen. Heerlijk mals vlees, een zalige wildsmaak. Witlof, wortel en broccoli erbij; kweepeer, appelcompote met een beetje bessensaus; frietjes en gefrituurde aardappelpureebolletjes. Het eten is een feest.
We maken het af met ijs of crème brulee. En wat is het toch heerlijk om verzorgd te worden!

Burlen

May en Alexander — Mon, 24 Oct 2011 09:39:32 +0000

Het voordeel van de herfst is dat je niet zo vroeg je bed uit hoeft als je herten wilt zien. Om iets na zevenen trek ik de deur achter me dicht. Het is nog donker. Vannacht heeft het gevroren, de rijp ligt op de weilanden.

Op de tafel voor het huis liggen twee rode appels, die ik daar gisteren neergelegd heb. Ik neem er een mee, in mijn andere hand de verrekijker. Al gauw heb ik spijt dat ik geen handschoenen heb aangedaan.

De wereld is koud, stil en donker. Toch een beetje eng om in mijn eentje de heuvel op te lopen. In mijn fantasie kruisen een paar wilde zwijnen mijn pad; natuurlijk merk ik ze te laat op en komen ze in mijn gedachten van3 meterafstand in volle vaart op mij afstormen. In werkelijkheid zie ik na50 metertwee reeën: een ligt in het gras, de ander lijkt over haar te waken. Zo stil mogelijk loop ik door naar een betere positie. Het wordt steeds lichter. Ze zien mij ook en houden mij in de gaten. Na een poosje komen ze in beweging en rennen ze gracieus achter elkaar aan de heuvel op. Af en toe staan ze stil en kijken mij aan. Ze staan er prachtig bij in het witte land. Dan verdwijnen in het struikgewas, het laatste wat ik zie is een witte spiegel.

Mijn dag is al goed, maar als toegift hoor ik ineens herten burlen. Dat had ik zo laat in het seizoen niet meer verwacht. Ik loop verder de heuvel over om aan de andere kant te luisteren naar de herten die deze vallei vullen met hun oergeluid. Het is een fascinerend en mysterieus geluid. Graag zou ik ze ook willen zien, maar ze zijn te ver weg. Vorig jaar ben ik op het geburl af gelopen. Dat heeft me een opwindende ochtend bezorgd en een hele lange wandeling. Misschien ga ik er morgen heen. Tevreden loop ik terug. De zon is op en schijnt waterig over Grand Bru.

Een nieuw kleurtje voor de achterkant

May en Alexander — Tue, 13 Sep 2011 20:32:35 +0000

Vandaag gaat het dan eindelijk gebeuren: de grauwe betonblokken van een deel van de achtergevel krijgen een andere kleur. Mijn zeevarende zwager heeft het op zich genomen om de lange ladder te bestijgen. “Het is net als in het kraaiennest klimmen”, zegt hij, “dat vind ik wel leuk”.

Zelf gruw ik van hoogtes, dus neem ik graag genoegen met de rol van cateraar. A. heeft de taak wiebelige ladder goed in balans te houden en de Zeevaarder van verf, kwasten, doekjes, etc. te voorzien. Vol enthousiasme gaat die aan de slag. Het ziet er goed uit, maar omdat het is gaan regenen ga ik gauw naar binnen. ’n Beetje werken aan de catering.

Er wordt buiten flink doorgeklust. Eerst de voorstrijk, dan de verf zelf. Regelmatig bekijk ik het resultaat. Het is altijd wennen, zo’n nieuwe kleur.

Ondanks de ijver van de mannen laat het eindresultaat helaas nog op zich wachten, want de betonblokken lijken uitgedroogd. Wat genoeg had moeten zijn voor de hele muur, blijkt alleen genoeg voor de eerste laag. De rest zit dus in die blokken.

Een beetje onbevredigend dat het niet af is. En helaas is de Zeevaarder de volgende keer waarschijnlijk weer op zee.

Just in Time

May en Alexander — Mon, 15 Aug 2011 11:01:00 +0000

Een sleepstang verbindt onze beide Renaults, en na enige tijd laat de man van de Touringclub ons achter voor een onberispelijke autoshowroom, voor mijn gevoel zo ongeveer in Rome (gem. Durbuy, dat is). Vriendelijke mensen, echter behept met het moderne managementssyndroom “just in time”. Geen koppelingskabel dus. Op vrijdagmiddag. Wij bellen met de ANWB in Den Haag, men gaat een oplossing zoeken. Wachten. Lang wachten. Af en toe wordt de status doorgebeld. Maar eindelijk,het gaat al schemeren, komt er een sleepwagen. Na nog enige tijd worden we op de vrachtwagen getrokken. Na een woeste rit door een snel verduisterend Wallonië belanden we temidden van de desolate bossen bij Baraque de Fraiture op een onguur autokerkhof annex golfplaatloods-garage. De Renault wordt temidden van in ontbinding verkerende soortgenoten in het duister afgeladen. Even later komt de garagist, die overigens z’n bovengebit niet inhad, triomfantelijk tussen stapels rotzooi aanlopen, zwaaiend met het begeerde kabeltje. Binnen een kwartier was het er in gezet, met de mededeling, “Mooie garage, he, in GrandHan, maar dat kabeltje hebben ze niet!”